Een dankbare wandeling

Het was zondagochtend. Ik lag languit op de bank weg te dommelen met een zak chips in mijn ene hand en een blikje cola in de andere. Mijn telefoon rinkelde. Het was mijn opa Piet die belde of ik zin had om een wandeling te maken door het bos met hem en zijn hond Jack. Ietwat betrapt schoot ik overeind en veegde het opgedroogde kwijl van mijn wang. “Ja, natuurlijk opa”, zei ik enthousiast, maar ik voelde dat ik niet vooruit te branden was.

Ik herpakte mezelf snel, schoof mijn negatieve mindset aan de kant en overwoog om toch mee te gaan wandelen. Wandelen was namelijk een van de leukste activiteiten die ik beleefde – net als vele andere mensen – in de coronatijd. Nadat ik wéér die ontzettend saaie, langdradige teams-vergadering had doorstaan, waarbij ik onderuitgezakt in bed poppetjes lag te tekenen, moest ik écht even naar buiten om een frisse neus te halen. Aangezien de corona voorbij was, realiseerde ik mij dat ik eigenlijk helemaal niet meer zoveel wandelde. Daarnaast kon een beetje beweging ook geen kwaad. Hoewel ik eerder zeer gemotiveerd was om twee keer in de week naar de sportschool te gaan, kroop ik nu liever op de bank met een dekentje. De motivatie om hetzelfde achterwerk te kweken als een Kardashian was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Een wandeling door het bos

Opa en ik spraken af bij de ingang van het bos in Oostvoorne. Opa vouwde zijn arm om die van mij heen en gearmd wandelden we vol zelfvertrouwen door het bos. Jack liep als een beschermende trouwe herdershond voorop en voelde zich geroepen als er mensen langsliepen om er even heen te gaan zodat hij hier en daar een aaitje kon scoren.

Het was een prachtige dag. De wolken leken in brand te staan door de doorbrekende zonnestralen die nieuwsgierig achter de wolken vandaan kwamen. De kleuren van de bladeren leken hierdoor nog intenser. Vanwege de kou en het windstille weer hing er een mooie nevelige sfeer in het bos. Midden in het bos lag een vennetje waarin de weerspiegeling van de wolken zichtbaar werd in het water. Het was muisstil, maar er gebeurde van alles. De grond was bedekt met gekleurde bladeren, het was net alsof je op een prachtig tapijt liep. Ik lette even niet op en liep zo door een spinnenweb heen. Spijtig voor het arme beestje dat waarschijnlijk ontzettend veel energie en arbeid had gestopt in het maken van zijn web. Naar mijn mening had hij een strategischere plek kunnen bedenken. Met een licht schuldgevoel pakte ik mijn telefoon en googelde hoelang een spin erover deed om een web te maken. De duur van het maken bleek gelukkig mee te vallen. Het was maar twintig minuten.

Een bijzondere ontmoeting

Opa en ik wandelden verder en liepen tegen een omgevallen berk aan. We hoorden plotseling gekraak. “Ssssstttt”, zei mijn opa en hij drukte zijn vinger tegen mijn mond. We schoten naar beneden en verborgen ons achter de omgevallen berk. Tussen de naaldbomen in de mistige verte verscheen een prachtige hinde met aan haar zijde een pasgeboren dartelend hertenkalfje. Het kalfje deed me denken aan Bambi: een tikkeltje onhandig en nog niet zo gewend aan zijn lange stelten. “Pak je camera”, zei mijn opa. Ik hield mijn camera in aanslag. Ik klikte, knipperde met mijn ogen en weg waren ze. Het was een prachtig gezicht in de nevel, maar helaas van korte duur.

Een explosie van paddenstoelen

Opa en ik keken samen naar de ietwat mislukte foto’s en probeerden de herten daarna nog te volgen. Onderweg werden we afgeleid door een explosie van paddenstoelen. Niet alleen de standaard rood met witte stippen paddenstoel met de bijpassende klavecimbelmuziek van de Efteling, maar ook de Rodekoolzwam, Tonderzwam en de Aardappelbovist. Mijn opa’s gezicht lichtte op. Vroeger vertelde hij mij altijd dat er kabouters in de paddenstoelen woonden. Deze wezentjes hadden rode mutjes op met witte stippen, net als hun huisjes. Hoewel dit een fabeltje was, voelde het net alsof ik op visite was bij de kaboutertjes in het sprookjesbos. “Hé meissie, kijk eens daar!”, zei mijn opa vol bewondering. Zijn blauwe kraaloogjes twinkelde en hij glunderde van oor tot oor. Hij pakte zijn vergrootglas erbij, ging wat stroef op zijn hurken zitten en keek gefascineerd naar de verschillende paddenstoelen.

Een giftige les

“Weet je welke paddenstoelen giftig zijn?”, vroeg hij. Ik maakte de vergissing om nee te zeggen en de volgende tien minuten hield hij een monoloog over giftige schimmels. Met gefronste wenkbrauwen en op een strenge toon begon hij te vertellen. Dat doet hij altijd als hij ergens enthousiast over is.

Een dierbare herinnering

We wandelden terug en in de verte liepen vier hindes met kalfjes. De hindes foerageerden en de kalfjes sprintten spelend achter elkaar aan. Het was fantastisch en vrolijk om te zien. We konden ze wel een halfuur bekijken. Na een poosje zakten ze af naar de bosrand, waar ze langzaam in verdwenen.

Wat heb ik deze wandelingen gemist. Achteraf ben ik blij dat ik de wandeling heb gemaakt. Ik realiseer mij dat ik dit soort wandelingen met opa moet koesteren nu hij er nog is. Mijn negatieve gedachtes werden minder en de positiviteit stroomde door mijn aderen.